Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Το παρόν ποστ είναι ακριβώς 666 λέξεις. Ε, να το αφήσω.


Άργησα να επανέρθω στο θέμα που συζητούσαμε παρακάτω, συγγνώμη, είμαι και λίγο ADHD. Αλήθεια, το Άβαταρ δεν ήτανε τελείως μαλακία;

Κάνω ένα ποστ γιατί σήμερα κατάφερα να βάλω σε λόγια κάτι που έψαχνα καιρό να πω. Θα το γράψω εδώ σαν αξίωμα:

Με το κοινωνικό μας φύλο εκφράζουμε την εμπειρία του σώματός μας.


Θέλω να πω οτι ένας άνθρωπος με αρσενικό σώμα αισθάνεται άντρας επειδή έχει αρσενικό σώμα· και ένας άνθρωπος με θηλυκό σώμα αισθάνεται γυναίκα επειδή έχει θηλυκό σώμα. Προφανώς δεν μπορώ να κάτσω μόνη μου, σε δυο λεφτά, να ανιχνεύσω όλη τη διαδικασία που παράγει από ανθρώπους με αρσενικά ή θηλυκά σώματα, κοινωνίες ανθρώπων με αντρική ή θηλυκή ταυτότητα, γι' αυτό αρκούμαι στην παραπάνω αξιωματική θέση. Νομίζω το οτι υπάρχουνε άνθρωποι σαν εμένα, που κάνουνε τ' αδύνατα δυνατά για να αλλάξουνε την ανατομία τους έτσι ωστε να ταιριάζει με την ταυτότητά τους, μάλλον συμβαδίζει με τη λογική του αξιώματός μου. Εγώ ας πούμε, ως γυναίκα, δυσκολεύομαι όπου το σώμα μου είναι αντρικό- δυσκολεύομαι να αποδεχτώ τον εαυτό μου, δυσκολεύομαι να εκφράσω το φύλο μου και τη σεξουαλικότητά μου και δυσκλεύομαι και να την κάνω δεκτή, στους γύρω μου. Εντάξει, πλέον δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα... αλλά πάνε χρόνια τώρα που το κάνω και έχω συνηθίσει. Σε παλιότερες εποχές τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.

Ξέρω οτι άλλοι τρανς (και όχι μόνο) άνθρωποι δεν το βλέπουνε ακριβώς έτσι, αισθάνονται οτι έχουνε μια ταυτότητα που είναι ανεξάρτητη του φύλου του σώματός τους και του πώς τα βλέπουν οι άλλοι. Εμένα αυτό μου φαίνεται λίγο προβληματικό, κατ' αρχήν γιατί προϋποθέτει ένα σώμα που "περιέχει" μια ταυτότητα, χώρια από το ίδιο. Εγώ μια φορά δεν αισθάνομαι "γυναίκα μέσα μου", αλλά ούτε και αισθάνθηκα ποτέ "άντρας μέσα μου" (και σαφώς δεν αισθάνθηκα ποτέ παγιδευμένη μέσα στο σώμα μου, κυρίως γιατί έχω και γαμώ τις σωματάρες) (ώπα, κόψε κάτι) (ΟΚ, σόρυ, γαμώ τα σωματάκια). Αισθανόμουν άντρας όσο το σώμα μου, η εμφάνισή μου, το παρουσιαστικό μου ήταν αρσενικό. Τώρα αισθάνομαι γυναίκα γιατί όταν πιάνω το είδωλό μου με την άκρη του ματιού μου, μου δίνει την εντύπωση γυναίκας.

Με την ίδια έννοια δεν μπορώ να αισθανθώ και άντρας ή γυναίκα ανεξάρτητα από τους κοινωνικούς ορισμούς του φύλου που έχω μάθει μεγαλώνοντας σαν αγόρι και νεαρός άντρας. Δεν νομίζω οτι έχω κάποια εμπειρία του σώματός μου που να μπορώ να την εκφράσω ή να την επεξεργαστώ με όρους που είναι αποκλειστικά δικοί μου και δεν έχουν προϋπάρξει στην κοινωνία των ανθρώπων. Δεν μπορώ δηλαδή να δω το σώμα μου και να πω "αντρικό" ή "γυναικείο" χωρίς να εκφράσω απόψεις που τις μοιράζομαι με άλλους... πάρα πολλούς.

Φυσικά, το οτι μοιράζομαι ένα συγκεκριμμένο κοινωνικό ορισμό του φύλου με άλλους, δε σημαίνει οτι αυτός είναι "σωστός" ή οτιδήποτε. Σημαίνει όμως οτι ξέρω τί να κάνω για να ζήσω ως γυναίκα, όπως το θέλω, μέσα στον κόσμο, στην κοινή πραγματικότητα των ανθρώπων. Σημαίνει σίγουρα οτι έχω ένα σταθερό σημείο να πατήσω για να εξηγήσω και να αφομοιώσω την εμπειρία του σώματός μου. Αυτό δεν νομίζω οτι χαρακτηρίζει αποκλειστικά και μόνο εμένα ως τρανς άτομο. Νομίζω -αυτή είναι η θεωρία μου του νού, μαθές- οτι είναι μια θεμελιωδώς κοινή εμπειρία των ανθρώπων με ανθρώπινα σώματα.

Επίσης, δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός οτι όταν μιλάω για το φύλο μου, για το πώς αισθάνομαι τον εαυτό μου και πώς έχω εμπειρία του σώματός μου, χρησιμοποιώ συχνά εκφράσεις που έχουνε να κάνουνε με αντικατοπτρισμό- "βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη", λέω, ή "βλέπω τον εαυτό μου στα μάτια των άλλων" (δεν το είπα εδώ αυτό). Νομίζω οτι στο τέλος ο πυρήνας της προσωπικότητάς μου, αυτό που λέει "εγώ", έχει μέσα του πολύ λιγότερα πράγματα από αυτά που είχα ως δεδομένο. Το φύλο, η σεξουαλικότητα, όλα αυτά είναι μια υπερκατασκευή που στηρίζεται πάνω σε κάτι άλλο, κάτι που δεν μπορώ να το βάλω σε λόγια ή να το περιγράψω με εικόνες. Πιθανόν να είναι κάτι που υπήρχε πριν μάθω να βάζω τις εμπειρίες μου σε γλώσσα.

Το αφήνω εδώ προς το παρόν γιατί αυτό είναι κάτι που προφανώς ακόμη το επεξεργάζομαι.

2 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Αιθεροβάμων είπε...

Νομίζω ότι καταλαβαίνω εν μέρει. αυτό που θες να πεις. Όμως, έτσι όπως το θέτεις με κάνεις να ρωτήσω: αν, αφ' ενός, η ταυτότητα του φύλου σου καθορίζεται από τη μορφή του σώματός σου και αν, αφ' ετέρου, δεν αισθάνθηκες ποτέ "παγιδευμένη στο σώμα σου" (που btw good for you γιατί παραείναι μελό αυτή η φράση :p) είτε αυτό ήταν αρσενικό είτε θηλυκό, γιατί να μπεις στη διαδικασία της μετάβασης;

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011 - 6:10:00 π.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Αιθ,

Η σύντομη απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι "ναι", στη δεύτερη "όχι" και στην τρίτη "διαγώνια αριστερά" :P

ΟΚ, σοβαρές απαντήσεις (τα πιάσαμε τα λεφτά μας).

Καθορίζεται το (κοινωνικό) φύλο μου από τη μορφή του σώματός μου; Ναι, σε μεγάλο βαθμό. Όταν έμοιαζα με άντρα, όλοι με αντιμετώπιζαν σαν άντρα κι άρα είχα τις εμπειρίες ενός άντρα. Τώρα με αντιμετωπίζουνε σα γυναίκα κι άρα έχω τις εμπειρίες μιας γυναίκας. Προφανώς αυτό έχει μέσα αρκετές γενικεύσεις/ απλουστεύσεις- δε μεγάλωσα σαν κορίτσι, το σώμα μου έχει ακόμη αρκετά αρσενικά χαρακτηριστικά, δεν μπορώ να γίνω μάνα κλπ κλπ. Το αναλύουμε παραπάνω αν θες. Σαν σχήμα λόγου πάντως, παρατηρώ οτι τα κουτάκια άντρας/ γυναίκα δεν είναι τετράγωνα, έχουνε το σχήμα του αρσενικού και του θηλυκού σώματος.

"Γυναίκα παγιδευμένη σε αντρικό σώμα". Αν κι είπα διάφορα για την σκληρή πραγματικότητα κλπ κλπ, δεν νοιώθω ιδιαίτερα παγιδευμένη σε τίποτα κι αυτή είναι όντως μελό φράση που νομίζω μάλιστα οτι είναι κάποιο δημοσιογραφικό σλογκανάκι από το παρελθόν (τρανς, σπάνια τη χρησιμοποιούνε) και σηκώνει πολλή αποδόμηση. Κατ' αρχήν προϋποθέτει πάλι μια "γυναίκα" ή έναν "άντρα" που μπορούν να υπάρξουνε χώρια από το σώμα τους, είναι κάτι σαν ηχογραφήσεις που μπορείς να τις γράψεις σε μια ταινία και να τις παίξεις σε διαφορετικά μηχανήματα, κι άρα να τις μεταφέρεις ελεύθερα από 'δω κι από 'κει. Αυτό εγώ δεν το δέχομαι.

Γιατί να μπω στη διαδικασία της μετάβασης αν δεν νοιώθω παγιδευμένη κλπ; Ξέρω κι εγώ; Δεν έχω ιδέα από πού ξεκινάει όλο αυτό, η ανάγκη να είμαι γυναίκα κλπ. Ομολογώ οτι την βρίσκω αρκετά ύποπτη και φοβάμαι οτι κάπου στο αρχέγονο παρελθόν μου έκανα κάποια μαλακισμένη αντιστοιχία μέσα μου, χρησιμοποιώντας ένα πολύ απλοϊκό μοντέλο του φύλου, σε στυλ "αγόρια- κοντό μαλλί, κορίτσια- μακρύ μαλλί" και αποφάσισα οτι προτιμάω να είμαι το ένα κι όχι το άλλο με βάση αυτό. Απ' την άλλη, νομίζω οτι είναι κάποια ηλικία που απλά κάνεις αυτή την επιλογή με βάση ό,τι μοντέλο έχεις, τέλος πάντων, και από 'κει και πέρα δεν αλλάζει, όπως πχ είναι πολύ δύσκολο να μάθεις να γράφεις μετά από μια ηλικία. Με άλλα λόγια: τρέχα γύρευε.

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011 - 5:04:00 μ.μ. EET  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα