Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Serial Dreamer

"Όλη μου τη ζωή η καρδιά μου αναζητούσε κάτι που δεν μπορώ να κατονομάσω"
-Αντρέ Μπρετόν


Από την εντατική χημειοθεραπεία, κόλλησε το μυαλό μου κι άρχισα να ονειρεύομαι σε συνέχειες. Έβλεπα τα ίδια όνειρα, τις ίδιες ιστορίες, κάθε βράδυ δυο-τρία από αυτά (γιατί ήταν και πολλά, δε χωράγαν σε μια νύχτα όλα).

Έβλεπα τον εφιάλτη με τους καρχαρίες που με κυνηγούσαν, που ένα βράδυ έπαψε να είναι εφιάλτης γιατί λύσσαξα μες' το όνειρό μου, ξανάπεσα μες' το νερό και πήρα εγώ τον καρχαρία στο κυνήγι, κι από τότε αντιστεκόμουνα, δεν καθόμουνα σαν χαμένο να τρέμω από τρόμο, αντιδρούσα. Με κυνηγούσαν ακόμη αλλά τώρα τους κυνηγούσα κι εγώ.

Πάντα όταν είχα γκόμενα έβλεπα μια γυναίκα που προσπαθούσε να με αποπλανήσει, και προσπαθούσα πάντα να της αντισταθώ κι αποτύχαινα πάντα. Πίστεψα οτι αυτή η γυναίκα ήμουν εγώ, κρυμμένη μέσα μου, να ζηλεύω αυτές τις καργιόλες που με κρατούσαν μακρυά μου, και να προσπαθώ να με πάρω μακρυά τους. Έκανα λάθος όμως- ακόμη έρχεται στα όνειρά μου, κι ακόμη δεν μπορώ να της αντισταθώ και δεν καταλαβαίνω πια τίποτα.

Προσπαθούσα να ξεκινήσω για ένα ταξίδι μ' ένα πλοίο συνήθως ή το αεροπλάνο, και τό 'χανα πάντα γιατί καθυστερούσα, να μαζέψω τα πράγματά μου, να φτιάξω τις βαλίτσες μου, να ετοιμαστώ για το ταξίδι- και όλο γύρναγα πίσω, γιατί όλο κάτι είχα ξεχάσει, πέντε, έξι, σαράντα φορές συνέχεια. Κι όλο έφτανα στο λιμάνι όταν είχε φύγει το πλοίο, στο αεροδρόμιο όταν είχε πετάξει το πουλί, στο σταθμό όταν είχα χάσει το τραίνο. Αυτό σταμάτησε όταν άλλαξα, κι έγινα γυναίκα, και ξεκίνησα τελικά για όπου ήταν να με βγάλει. Τό 'δα κιόλας από τότε δυο-τρεις φορές που πρόφταινα το καράβι μου -στο τσακ πάντα- κι έμπαινα μέσα κι έφευγα, και κοίταζα το λιμάνι να μακραίνει, χαμογελώντας, ανακουφισμένη, φιού τα κατάφερα...

Κι έβλεπα το φίλο μου, που ποτέ δε βρήκα, που έμοιαζε με τον κολλητό μου από την έκτη δημοτικού. Αυτόν που μου δήλωσε μια μέρα, ορθά κοφτά οτι δε θέλει πια να είμαστε ομάδα από σουπερήρωες, και ήθελε να κάνει παρέα με τα δημοφιλή παιδιά, και γι' αυτό δεν μπορούσαμε να κάνουμε πια παρέα γιατί θα τον δουλεύανε. Στο όνειρό μου όμως, είχα προδώσει εγώ τον φίλο μου, τον είχα αφήσει στα Χέρια των μπάτσων, δεν μπόρεσα να τον βοηθήσω, μόνο έτρεχα μες' τους έρημους δρόμους να ξεφύγω κι ύστερα άκουγα τη φωνή του κι έβλεπα το tag του: Hound.

Έβλεπα το δάσκαλό μου, που με μάθαινε ανάσες που με μεταμορφώνανε και με κάνανε να ξυπνάω μέσα στα όνειρά μου. Και τους επαναστάτες, που δουλεύανε για ν' ανατρέψουν το σύστημα, κρυμμένοι κάπου στα σωθικά του. Προσπαθούσανε να με στρατολογήσουνε, αλλά δίσταζα πάντα.

Κι όλο πλακωνόμουνα στο ξύλο, συνέχεια συνέχεια συνέχεια. Έδερνα, έβριζα, χτυπούσα. Δεν σταματούσα. Κάθε βράδυ είχε συμπλοκή, με γροθιές, με πέτρες και ξύλα, με μαχαίρια και πιστόλια. Κι ύστερα με κυνηγούσαν οι μπάτσοι, κι έκλεβα μηχανές κι έκανα απίστευτα ακροβατικά, γλύστραγα μέσα στην κίνηση, κάτω από φορτηγά, τους ξέφευγα κι ήμουνα πειρατής των δρόμων. Μετά με πιάναν, πάντα για ναρκωτικά, και με στέλνανε σ' ένα στρατόπεδο, ή σ' ένα σπίτι γεμάτο αγόρια και κορίτσια στην ηλικία μου, που κοιμόντουσαν σε κοινά δωμάτια με κουκέτες.

Παίζαμε συναυλίες με το συγκρότημα. Ποτέ αυτές που είχαμε παίξει. Αλλά είχανε πάντα την ίδια γεύση, κι ήτανε καύλα σκέτη. Κι είμασταν για μια στιγμή όλοι μαζί καλά και παίζαμε μ' ένα μυαλό, μια μουσική. Κι ήτανε πάντα σκοτεινά και μύριζε τσιγάρο, κι όλοι χτυπιόνταν σαν τρελλοί γιατί γουστάραν κάργα, όπως τότε στη Νίκαια.

Βλέπω τους πεθαμένους φίλους μου, και τη γιαγιά μου. Τους φίλους μου τους είδα μόνο μια φορά: τον Μπούνη, και τον Ινδιάνο και το Μήτσο το Ναύτη. Αυτός ήταν μια μέρα στο πάρκο, εκεί που καθόμασταν με τους άλλους και κάναμε χαβαλέ. Στεκότανε όρθιος κι είχε αφήσει ένα λουκάνικο στρατιωτικό πάνω στο παγκάκι δίπλα του. Γύρισα και τον είδα, και τρελλάθηκα από τη χαρά μου, έτρεξα κοντά του, έλεγα "το ήξερα, το ήξερα οτι ήτανε μαλακίες ψέμματα, δεν έχεις πεθάνει". Κι αυτός κουνούσε το κεφάλι του, μειδιώντας και μού 'λεγε, "άντε, πήγαινε πίσω στην κοπέλα σου τώρα". Έτσι και με τον Μπούνη και τον Ινδιάνο: τους αγκάλιαζα, χόρευα, φώναζα οτι τό 'ξερα που ήταν όλα ψέμματα, χοροπηδούσα. Με τη γιαγιά μου, ποτέ δε θυμάμαι οτι έχει πεθάνει. Αλλά πάντα με κοιτάει στεναχωρημένη και κάτι της έχω κάνει, κάπου την έχω απογοητεύσει. Χανότανε μες' στο σπίτι της στα τελευταία της και δεν πήγαινα να τη δω γιατί ντρεπόμουνα, να με δει με βυζιά και φουστάνια. Φοβόμουνα και μήπως δεν μ' αναγνωρίσει, φοβόμουνα και μήπως μ' αναγνωρίσει. Δεν της έδωσα μια ευκαιρία να μου πει "εντάξει παιδί μου, δεν πειράζει, εγώ σ' αγαπάω". Έμεινε με τον καημό πού 'χε δυο χρόνια να με δει, και τώρα δεν θα την ξαναδώ ποτέ.

Ονειρεύομαι και τις άλλες, τις πιο μεγάλες - την κυρά Δήμητρα και την Πάολα κι εκείνη τη σκρόφα την Κορίνα. Στέκονται στη γωνιά του δρόμου μέσα στους ίσκιους, και μιλάνε με σιγανές τραχιές φωνές, με βαρειές βλάχικες προφορές, στα καλιαρντά και δεν τις καταλαβαίνω. Κουτσομπολεύουνε και με νουθετούνε μέσα στην ζεστή καλοκαιρινή νύχτα.

Κι όλα αυτά είναι στιγμές και άνθρωποι που ζούσανε κι έχουν πεθάνει, κι είναι σαν να μην υπήρξανε ποτέ. Πουθενά δεν μπορώ να τους δω και να τους αγγίξω, κι υπάρχουνε μόνο μέσα μου, τους επισκέφτομαι μακρυά από την ψυχρή πραγματικότητα που δεν νοιάστηκε ποτέ γι' αυτούς, ποτέ δεν θρήνησε το χαμό τους. Ανησυχώ μόνο μήπως αλλάξω τις μνήμες τους και τους φαντάζομαι όπως τους θέλω, αντί να τους θυμάμαι όπως ήτανε. Αλλά στα όνειρά μου, το μυαλό μου είναι σβηστό και δεν μπορώ να τους πνίξω με την ασφυκτική μου σκέψη. Η ματιά μου είναι καθαρή κι όλα έχουν νόημα, όλα σημαίνουν κάτι, αλλά δεν με νοιάζει τίποτα, παρά μόνο που έχω ανοιχτά τα μάτια μου ακόμη, κι ακόμη δεν έχω πεθάνει.

Καμμιά φορά- αυτό δεν είναι όνειρο: ξυπνάω, μες τη νύχτα και σηκώνομαι πάνω, και θέλω να φωνάξω ένα όνομα που δεν ξέρω. Με πνίγει μια επιθυμία πανίσχυρη, που μου δένει κόμπο το λαιμό και με με λιγώνει και με κάνει να θέλω να μείνω γυμνή και ν' αρχίσω να τρέχω μες' τις ερημιές, να νοιώθω μόνο τον παγωμένο αέρα και το ασημένιο φως. Άλλοτε θέλω να ντυθώ πάλι πουτάνα, να περιβληθώ τη λάμψη της σκοτεινής μου εξουσίας και να πάρω τους δρόμους, να κλέψω τα μυαλά των αντρών και τις ψυχές τους, και να τους φάω ζωντανούς- ποτέ να μη γυρίσουν στα φτωχά θηλυκά που τους περιμένουν στα σπίτια τους με τις παντόφλες στο στόμα.

Κάθομαι τότε στην άκρη του κρεβατιού μου, και βαριανασαίνω, περιμένω να μου περάσει. Κι ύστερα χώνομαι πάλι κάτω από το ζεστό μου πάπλωμα, αγκαλιάζω την εξωγήινη αγάπη μου και περιμένω να με πάρει ο ύπνος, να ηρεμήσω. Και πάντα, πάντα μετά από αυτό, στα όνειρά μου πετάω.

14 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger Νάρκισσος είπε...

Με αρρώστησες πρωί-πρωί.

Να μην σου ξαναπώ τα ίδια περί καταπληκτικής γραφής γιατί τα λέω και άτσαλα όταν ταράζομαι.

(Το περί κριτικής δεν το έχω ξεχάσει, απλώς περιμένω να υπάρξω ξανά κανονικά, γιατί τον τελευταίο πολύ καιρό και για πολλούς και διάφορους λόγους το μυαλό μου είναι τελείως σκόρπιο).

υγ:Αν δεν το έχεις κάνει ήδη, θα έλεγα ψάξ' το να δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικό περιοδικό.

την καλημέρα μου

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009 - 12:17:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Μπα, ξέχνα την κριτική... πού να τρέχεις, στρατευμένη γυναίκα... :)

Λογοτεχνικό περιοδικό, ε; Καλά, θά 'τρωγα τέτοιο δούλεμα, έτσι κι έκανα τέτοιο πράμα... Στο κάτω κάτω, γιατί το έχουμε το ίντερνετ; Για να δημοσιεύουμε ό,τι γουστάρουμε, και να μη δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν, σωστά;

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009 - 1:46:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger les_boi είπε...

πολύ ωραίο ρε συ, πραγματικά...

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009 - 4:06:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger Νάρκισσος είπε...

Δούλεμα;! Γιατί και από ποιον;

Δεν έχω κανένα απωθημένο με τα περιοδικά, ίσα-ίσα έχω περάσει από μπόλικα τα τελευταία χρόνια, και πλέον ψηφίζω συνειδητά υπέρ του ίντερνετ για διάφορους λόγους. Απλώς,εξακολουθώ να βρίσκω την "παραδοσιακή" δημοσίευση αρκετά γοητευτική, κι επίσης ξέρω πως (στην Ελλάδα τουλάχιστον) ένα σημαντικό μέρος ανθρώπων που διαβάζουν δεν τα πάνε καλά με τις νέες τεχνολογίες.

Και, για να βγάλω και πλήρως το άχτι μου, έχω βαρεθεί να διαβάζονται μετά μανίας στις λογοτεχνικές κλίκες κάτι μαλάκες απιστεύτου, και κάτι πένες-διαμάντια που έχουν και κάτι σοβαρό να πουν να πρέπει να τις ξεθάψεις, αν σου κάτσει, στο χάος του διαδικτύου.

Αν και, τελικά, ίσως αυτό έχει περισσότερη γοητεία.

Για καλό το είπα, πάντως.

(Γιατί να μην μου λένε όλοι "ξέχνα την κριτική, δεν πειράζει";;; Υπάρχουν τουλάχιστον 2 άτομα που με ψάχνουν να μου ρίξουν βόμβα για κείμενα που χρωστάω εδώ και κάτι μήνες... :Ρ)

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009 - 6:33:00 π.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger Christophorus είπε...

Τι εννοείς "χημειοθεραπείες";;

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009 - 4:47:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Les,
Θέγκς, Μπάτμαν :P

Ναρκίσσα:
Δούλεμα, από τους σοβαρούς λογοτέχνες, εννοείται... :)

ΟΚ, εννοείται το ξέρω οτι το είπες για καλό. Βλέπω πάντως το έχεις ψάξει το θέμα. Άρα πρέπει να με καταλαβαίνεις. Πού να τρέχω τώρα να μπλέκομαι με ψώνια... μου φτάνει το δικό μου :)

Χριστόφ:
Όχι βρε σύ τέτοιες χημειοθεραπείες! Πά πα, χτύπα ξύλο παιδί μου, φτού φτου...! Συνθηματικό ήτανε... ;)

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009 - 2:21:00 π.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger Christophorus είπε...

Αυτό θέλησα να πιστέψω κι εγώ... Ουφφφφφ...........

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009 - 5:27:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger Νάρκισσος είπε...

Ουφφφφφφφφφφφφφ κι από μένα! Είχα φρίξει κι εγώ αλλά δεν τόλμησα να το θίξω...Άντε από κει, μας λαχτάρησες! :Ρ

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009 - 9:33:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger Thomas Xomeritis είπε...

Πανέμορφο.

Όνειρο σε συνέχειες. Επαναλαμβανόμενα όνειρα. Μου συμβαίνουν και τα δύο.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009 - 7:26:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Χριστόφ και Ναρκίσσα: σόρρυ ... :)

Θωμά:
Ευχαριστώ. Μπορεί να μην είναι και τόσο σπάνιο. Άλλωστε ο περισσοτερος κόσμος δεν θυμάται τα όνειρά του. Έχω συναντήσει και κόσμου που τα θεωρεί κακό σημάδι, κι εφιάλτες να μην είναι...

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009 - 10:47:00 π.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger NIEMANDSROSE είπε...

Χτες βράδυ το διάβαζα και αντί άλλου σχολίου θα σου πω πως σε είδα στον ύπνο μου. Στην πραγματικότητά δεν. Αλλά είδα πως έχεις απαντήσει στον Ε.Α. (πράγμα που ήθελα να κάνω κι εγώ χτες που έφαγα την μέρα μου να διαβάζω την προκήρυξη και να σκέφτομαι) και επειδή είμαι λαίμαργη σπεύδω να τη διαβάσω αφήνοντας αυτό το σχόλιο να χάσκει. Κάπως σαν τα όνειρα στο φως της μέρας.

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009 - 2:44:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger Tales from the other side of town είπε...

τα επαναλαμβανόμενα όνειρα και όνειρα σε συνέχειες είναι κάτι που κι εμένα μου συμβαίνει. τα πιο ενδιαφέροντα είναι τα kinky όνειρα σε συνέχειες...περιμένεις με αγωνία τη συνέχεια :-)

βεβαίως πολύ καλό το κείμενο...

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009 - 12:30:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger stassa είπε...

Nim:
Εεεε! Αν είναι να με δεις στον ύπνο σου άλλη φορά πες μου να φτιαχτώ, μην είμαι σαν τον χάρο...! XD

Tales:
Kinky όνειρα... σε συνέχειες; Ε, τώρα χρωστάς πόστ :)

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009 - 10:35:00 μ.μ. EET  
Ο χρήστης Blogger Tales from the other side of town είπε...

χαχα, θα φρίξει ο κόσμος :-)

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009 - 1:52:00 μ.μ. EET  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα